Voor een sociale en duurzame gemeente

Column

 

OP DE BANK ZITTEN

 

Als het aan mij ligt, zou ik het hier gewoon over onze nieuwe bank hebben. Ik heb daar namelijk een gezellig verhaal over te vertellen, met veel leuke woorden. Dat lukt me niet bij een verhaal over politiek. Wat betreft de politiek zit ik momenteel op de bank. De reservebank, wel te verstaan. Ik speel niet meer zo actief mee.

 

Door: Martie Cusiel

 

Een plek op de reservebank is meestal niet de keuze van de speler. En daar gaat de vergelijking al niet meer op. Want ik wil wel degelijk zelf op die bank zitten. En om de oorzaak daarvan te vinden, moet ik diep in het verleden graven.
Na mijn ontworsteling uit de vrijgemaakte kerk, viel ook de ‘plicht’ weg om op het GPV te stemmen. Ik kon als heiden vrijuit en opnieuw een keuze maken op welke partij ik ging stemmen. Dat werd de PvdA. Totdat ik in Loppersum kwam te wonen. Zonder met modder te gaan gooien, wil ik wel zeggen dat de manier waarop de toenmalige (raads)leden van de PvdA 25 jaar geleden met mensen omgingen, mij zeer tegen de borst stuitte. Nee, in de gemeentepolitiek van Loppersum zou de PvdA mijn stem niet krijgen. Maar… welke partij dan wél? Om die keuze te bepalen, had ik mij willen verdiepen in alle programma’s.

 

Nieuwe partij

 

Zover kwam het niet.  Ik werd in 1990 vanwege mijn lidmaatschap van de Vredesgroep al ver voor de gemeenteraadsverkiezingen benaderd om in Loppersum een nieuwe politieke partij op te richten (mensen die actief zijn in de Vredesgroep, zitten in de linkse hoek, zo werd gedacht…). Die partij werd GroenLinks, de samenvoeging van de PPR, de PSP, de CPN en de EVP. Ik ben er vanaf het eerste uur bij betrokken geweest en ik ben dus volgend jaar al 25 jaar actief lid van GroenLinks Loppersum. Of ik daarom een feestje ga vieren? Nee.
Als iemand mij als jonge blom had voorspeld dat ik politiek actief zou worden, had ik vanuit de grond van mijn hart gezegd: ‘O nee, dat is niks voor mij! Ik ben veel te emotioneel. En ook veel te eerlijk. Ik houd totaal niet van het spel. Ik krijg al een brok in mijn keel als ik iets ga zeggen dat ik vanuit mijn tenen meen, en kan vervolgens niet verder praten… Nee, zoek maar een ander.’
Maar juist dat ‘vanuit mijn tenen menen’ werd de reden dat ik op dingen af durfde te stappen, durfde in te spreken tijdens commissievergaderingen (al zat er dan vaak een brok in mijn keel), voorzitter van de afdeling durfde te zijn, een vriendenclub voor het zwembad durfde op te richten en nog meer van die ‘enge’ dingen waarbij je tegen wil en dank op de voorgrond komt te staan.

 

Kleine partij

 

Politiek actief zijn had voor mij niks te maken met ambitie of interesse, maar alles met dingen ‘goed’ willen hebben. En er gingen in mijn ogen veel dingen ‘niet goed’. Grote dingen, die bepalend waren voor de leefomgeving in Loppersum. De herindeling, een nieuwe sporthal, (de plaats van en de bouw van) een nieuw gemeentehuis, de financiële positie van de gemeente, de artikel 12-status, de dreigende sluiting van het unieke zoutwaterbad…
Je kunt je met anderen druk staan maken op de hoeken van de straten als je iets niet goed vindt gaan, maar daar bereik je niks mee. De enige manier om beleid te wijzigen, is via de politiek. En voor mij was dat via GroenLinks Loppersum. Klein in het aantal raadsleden, maar groot in haar functioneren. Een partij met fijne mensen. Een partij, die we in stand wilden (en willen) houden. Geen voorzitter? Dan word ik voorzitter. Geen geschikte mensen genoeg? Dan gaan we mensen benaderen. ‘Nee, we zijn geen Jehova’s getuigen’, riep ik dan gauw als de deur openging. Folders verspreiden, op de markt staan, provinciale en regiovergaderingen bijwonen, ledenvergaderingen leiden, raad- en commissievergaderingen bijwonen… allemaal dingen waarom ik niet zit te springen. Maar ze horen erbij als je actief meespeelt. Ik ben ook graag het braafste meisje van de klas…

 

Reservebank

 

In de loop van de jaren heb ik die braafheid op politiek gebied een beetje verloren. De landelijke en provinciale dingen heb ik gaandeweg laten schieten. Ik vond het voldoende om mij alleen nog op de gemeente Loppersum te concentreren. En inmiddels kun je het woord ‘gemeente’ ook schrappen. Ik concentreer me nu op het dorp Loppersum, mijn directe leefomgeving. Daarin heb ik kortgeleden enthousiast een nieuwe klus aangepakt: bestuurslid van Zorgcoöperatie Loppersum, met als taak de coördinatie van Vraag en Aanbod. Daarvoor ‘mag’ ik zelf het wiel uitvinden. Een uitdagende klus. Ik ben weer het braafste meisje van de klas…
Dus het heeft met leeftijd niks te maken dat ik op de reservebank zit voor GroenLinks, als je dat stiekem dacht. Nou ja, een beetje. Want ik vind dat je op mijn leeftijd geen energie meer hoeft te steken in dingen waar je niks aan vind. En als ik GroenLinks niet zo’n goede partij zou vinden met al die leuke mensen, zou ik het voorzittershamertje er allang bij hebben neergegooid. Daar komt bij dat er niemand staat te trappelen van ongeduld om mijn positie over te nemen. Dus maak ik ook als voorzitter de 25 jaar waarschijnlijk wel vol… Op de reservebank.
Ik weet nu ook waarom ik daar met een gerust hart op zit. De dingen gaan in Loppersum namelijk gewoon goed. GroenLinks heeft twee goede raadsleden. De partij maakt zelfs de volgende vier jaar deel uit van de coalitie, in een verbinding met de PvdA. En daarmee is dus de cirkel weer rond. Sterker nog… wethouder Bé Schollema van de PvdA is zelfs plaatselijk GroenLinks-lid geworden. Dat had ik 25 jaar geleden niet kunnen bedenken.
Wat de politiek betreft kan ik nu ontspannen achterover leunen op onze spiksplinternieuwe bank.

Archief per categorie
Archief berichten